Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΤΗΤΟΡΑΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ

Είναι την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, οπότε για την ερειπωμένη και εγκαταλελειμμένη Μονή της Αγίας Ειρήνης στην Άνδρο, θα ξεκινήσει μία νέα περίοδος. Δυόμισι περίπου αιώνες βρίσκεται στη θέση Αρχόντα, έξω από τα Αποίκια και πάνω από τις Στενιές. Η ακμή της ήταν βραχύβια. Διαλύθηκε… Η παρουσία καλογήρων στο μοναστήρι σταμάτησε το 1843... Πέρασε σε χέρια αλλόδοξων και τελικά εγκαταλείφθηκε… Επί σειρά δεκαετιών, η εικόνα που έβλεπαν οι περαστικοί, οι λιγοστοί εκδρομείς από τα γύρω χωριά που έφταναν εκεί, οι πιστοί που προσέρχονταν για τον εσπερινό της Αγίας Ειρήνης, προκαλούσε θλίψη. Και ένα μεγάλο ‘’γιατί’’. ‘’Γιατί το έργο του Ιερομόναχου Λεόντιου Περάκη Σπυρίδου, αφέθηκε να καταστραφεί;’’

Το 2006, ο τότε ιδιοκτήτης της, πρότεινε στον Λευτέρη Πολέμη, τον Αποικιανό καπετάνιο με το βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα που τον διακρίνει από τα παιδικά του χρόνια, να αγοράσει το μοναστήρι. Η τιμή, εξωπραγματική και η αρχική απάντηση, αρνητική. Ένα χρόνο μετά, νέα πρόταση, μειωμένη στο 1/10!

Και η δεύτερη περίοδος στην ιστορία της Μονής αρχίζει…

      «Έτσι το πήρα… το αμπελοχωράφιον μετά του εν αυτώ υπάρχοντος ύδατος και της εν αυτώ ερειπωμένης μονής... Ήρθε στα χέρια μου με τρόπο θαυμαστό… Να πω ότι με διάλεξε η Αγία Ειρήνη; Δεν το νομίζω …. Πάντως δεν την διάλεξα εγώ…» αναφέρει ο Λευτέρης Πολέμης, εξιστορώντας τον τρόπο απόκτησης της Μονής.

Και θα γίνει, όχι μόνον ο ιδιοκτήτης και ο ανακαινιστής, αλλά ο δεύτερος κτήτορας της Μονής Αγίας Ειρήνης.

Mobirise

Στόχος δεν ήταν μόνο η αποκατάσταση των ζημιών και η αναπαλαίωση του χώρου, αλλά η αξιοποίησή του ως κοινωνικού μοναστηριού, η ανάδειξή του σε πόλο έλξης θρησκευτικού και μοναστικού τουρισμού, η δημιουργία μουσείων, ακόμη και η αξιοποίηση του πηγαίου νερού που θεωρείται εφάμιλλο αυτού της Σάριζας.

Οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης ξεκίνησαν από την εκκλησία, η οποία είχε υποστεί μεγάλη φθορά.

      «Ξεκίνησα να κοιτάξω την εκκλησία που ήταν σε κακά χάλια. Τα παράθυρα στον τρούλο σπασμένα, σπασμένες οι πόρτες, έμπαιναν νερά… Πρώτη μας μέριμνα, να ασφαλίσουμε την εκκλησία. Φτιάξαμε τα κεραμίδια, ώστε να μην μπαίνουν τα πουλιά… Έπεφταν οι σοβάδες. Την αρμολογήσαμε, μια πολύ δύσκολη δουλειά, στη συνέχεια την περάσαμε με δυο χέρια βερνίκι ώστε να σταματήσει να βγάζει χώμα και σκόνη. Σταθεροποιήθηκε. Αγιογραφίες δεν υπήρχαν στους τοίχους της. Από τον 19ο αιώνα, είχαν διατηρηθεί μόνο το λευκό ολοσκάλιστο μαρμάρινο τέμπλο και τα βημόθυρα του 1806, καθώς και η εικόνα της Αγίας Ειρήνης και της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου.

Φάνηκε ξανά η εκκλησία, ο τρούλος της, που είναι θαυμάσιος…. Θαρρείς και μια γυναίκα έχει πάρει ένα ‘’κατσουνάκι’’ που λέμε στην Άνδρο και έχει πλέξει με το βελονάκι… Βάλαμε διακριτικό φωτισμό, φτιάξαμε το τέμπλο, είναι του 1806, το οποίο ήταν σε κακό χάλι. Φτιάξαμε μια εκκλησία όμορφη, χωρίς να είναι πλουμισμένη. Αφού ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση της εκκλησίας, σκεφθήκαμε ότι ένα μοναστήρι πρέπει να έχει και ένα αρχονταρίκι. Να μπορεί να προσφέρει έναν καφέ… Όποιος έρθει στο μοναστήρι, του προσφέρουμε ρακί, καφέ, γλυκό. Σε όλους, ξένους και γνωστούς. Αξιοποιήσαμε δύο δωμάτια που υπήρχαν, ήταν γκρεμισμένα, χωρίς στέγη. Στη συνέχεια είπαμε ότι χρειάζεται και μια τράπεζα, μια μεγάλη τράπεζα που μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 40 άτομα, όχι μόνο για φαγητό –γι’ αυτό άλλωστε δημιουργήσαμε και κουζίνα- αλλά και για μικρά σεμινάρια, συσκέψεις... Μετά αποφασίσαμε να σώσουμε και τα άλλα κελιά που υπάρχουν, πέντε συνολικά.

Κάναμε μια πλατειούλα, φυτέψαμε οπωροφόρα.

Χρησιμοποιήσαμε ξύλο και πλάκες. Στις σκεπές, όπου υπήρχε χώμα, βάλαμε τσιμέντο το οποίο καλύφθηκε με πλάκες… Το μοναστήρι, εξωτερικά, φτιάχτηκε ακριβώς όπως ήταν! Είχαμε οδηγό τα κομμάτια που δεν είχαν πέσει».

Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Η πρώτη φάση του έργου ολοκληρώθηκε, με σεβασμό και μεράκι. Για να τη διαδεχτεί, η δεύτερη και πιο δύσκολη φάση αυτού του μεγαλόπνοου έργου. Ο Λευτέρης Πολέμης και οι κόρες του, Αλίκη και Ιωάννα, είχαν εξ αρχής ως στόχο να αναδείξουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της Μονής Αγίας Ειρήνης.  

Στο πλαίσιο αυτό, παιδιά από ιδρύματα φιλοξενούνται στους χώρους της Μονής, με χαρά και περίσσεια αγάπη.

«Να περνούν ευχάριστα κάποιες ημέρες το χρόνο», όπως λέει ο Λευτέρης Πολέμης, ο οποίος προσεγγίζει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και την προοπτική του θρησκευτικού – μοναστικού τουρισμού. Διευκρινίζει ωστόσο : «Θέλω ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν. Ο μαζικός τουρισμός, δεν είναι το ζητούμενο».

Στη Μονή Αγίας Ειρήνης επιπλέον, δημιουργήθηκαν και λειτουργούν όλο το χρόνο, τέσσερεις μουσειακές συλλογές:

  1. «Γραφίδα & Γραφή». Η ιστορία της εμφάνισης και εξέλιξης της γραφής (συλλογή ειδών γραφής του ιατρού Μιχαήλ Καΐρη)  (εικόνες)
  2. Συλλογή παραδοσιακών μουσικών οργάνων (εικόνες)                                                                                            
  3. Συλλογή πετρωμάτων και ορυκτών (συλλογή του γεωλόγου – παλαιοντολόγου Σπύρου Μπέλλα) (εικόνες)
  4. Η χλωρίδα της Άνδρου – συλλογή φυτών και βοτάνων της βοτανικής συλλέκτριας Έλλης Μανδαράκα - Σταματιάδου (εικόνες)

Τρεις ακόμη μουσειακές συλλογές ετοιμάζονται για να φιλοξενηθούν στους χώρους της Μονής.

• Συλλογή εργαλείων του σιδηρουργού 

• Συλλογή απολιθωμάτων 

• Συλλογή κοχυλιών 

Η μεγάλη αγάπη του Λευτέρη Πολέμη, από παιδί, ήταν η αρχαιολογία. Σ’ ένα ναυτικό νησί όπως η Άνδρος, ήταν όμως δύσκολο για ένα αγόρι που τελείωνε το Γυμνάσιο να μην ακολουθήσει την πεπατημένη. Ο Λευτέρης Πολέμης έγινε καπετάνιος, στη συνέχεια πλοιοκτήτης. Ίσως το μοναστήρι, να ήταν μία ευκαιρία να υλοποιήσει με έμμεσο έστω τρόπο το παιδικό του όνειρο.

Site was created with Mobirise